— А ты?..

— Што я?..

— Ты стаў намеснікам камандзіра?..

— Не стаў.

— Сам не стаў, ці цябе не паставілі?..

— І не стаў, і не паставілі... Хіба ў гэтым справа?

— А ў чым?.. Ты ж сказаў, што ў цябе галава закружылася...

— Закружылася ў лесе... Пасля не кружылася...

— Ты ўжо не хацеў быць камандзірам?..

— Не хацеў... Ды які там камандзір...

— А калі б сапраўдны?..

— Гэта ж гульня...

— А ўсё астатняе?..

— Пра астатняе я і хачу ў цябе спытацца... Што ты на гэта скажаш?..

Я сам не чакаў такой размовы наросхрыст, напяўся: што яна прыдумае?.. Бо на такое нават старонняму чалавеку праўду сказаць — гэта ўмець трэба...

Яна адчула маю напятасць...

— Калі б ты ўсё ж камандзірам стаў... ці хоць намеснікам камандзіра... — пачала яна і спынілася. — Не, скажу тое, што думаю...

— І што ты думаеш?..

— Тое, што ўжо сказала...

— Што ты сказала?..

— Што я блядзь.

Я нават не зразумеў яе адразу... Гісторыю гэтую я ніколі і нікому не расказваў, яе толькі гэтак і можна было расказаць — уночы, у зачыненыя дзверы, за якімі даверліва гукаецца нехта, як рэха, якое затухне ў глухіх сценах, знікне — і як і не было нічога. Тут, на гэтай цёмнай лесвічнай пляцоўцы, я раптам распавёў невядома каму пра тое, пра што на светлых пляцоўках і не згадваў, стараўся не згадваць, каб забыць, і яно забылася, замглілася, не ўспаміналася, пакуль не ўсплыло ў казённа абстаўленай кватэры, куды паклікаў мяне Красевіч. Увесь той час, што прагаварыў я з падпалкоўнікам Панком, я глядзеў на яго і бачыў у ім пасталелага Юрку Жаваранка — у нечым яны нават падобныя былі. І мяне кручком падчапіла і ўжо не адпускала пытанне, якое раней, варушачы свае дзіцячыя і юначыя грахі, я і пытаннем не лічыў, бо яно здавалася выпадковым, як сам выпадак:

“Чаму ён з усіх мяне выбраў?..”

Бо я блядзь. Не блядун, а блядзь. А для бляцкіх спраў блядзей і выбіраюць.

Было яшчэ дзесяць... Гэткіх самых падшыванцаў, як і я... Большых і меншых, слабейшых і дужэйшых... Аднолькавых са мной... А выбраў ён мяне... І калі Юрка Жаваранак — выпадак, дык хто тады Шыгуцкі?.. Красевіч?.. Падпалкоўнік Панок?..

— Прасунь сваю трубачку...

— Каньяк скончыўся.

— А... Ну, не трэба...

— Гарэлку будзеш? Ці віно?..

— Гарэлку...

Яна пайшла ў глыбіню кватэры і доўга не вярталася. Мусібыць, вагалася, ці вяртацца. Я нават загадаў: вернецца — не вернецца... На яе месцы я б не вяртаўся.

Яна вярнулася з віном.

— Ён выпівае, вяртаючыся... А там гарэлкі ўсяго паўпляшкі. Падумае, што я выпіла...

— А пра віно не падумае?..

— Віно для яго не выпіўка...

Для каго яно выпіўка — віно?.. Крабіч яго проста вылівае. Хоць айчыннае, хоць французскае... “Ён (не помню, хто) праглынуў шамбэтрэн Кло-дэ-Бэз, як піва, працягнуў бакал за дабаўкай, і я наліў, радуючыся, што гэта не рышэбур...” Песня...

— Ты што там маўчыш?..

— Смакую... Смачнае віно...

— Смакуюць не шклянкамі...

— Няўжо шклянку высмактаў?..

— З верхам... Раскажы яшчэ што-небудзь...

— Табе не хапіла?..

— А што ты расказаў?.. Дзіцячую гісторыю нейкую... Можа, і перажываеш?..

— Праўду сказаць?..

— У нас ноч праўды...

Вось ужо нешта і ёсць у нас...

— Перажываю...

— Тады нашто расказваў? Ты п’яніца-мазахіст?..

— Не. Я і не п’яніца, і не мазахіст...

— А хто ты?..

— Ты ж сама сказала, хто...

— Нічога я пра цябе не гаварыла. Што я пра цябе ведаю?.. Я пра сябе сказала.

Нешта ўпала ў яе — мякка на падлогу шлэпнулася, і яна працягнула па-дзіцячаму пакрыўджана:

— Ну-у во-о...

— Трагедыя?..

— Бутэрбро-о-д... З ікрой паюснай... Я яе лыжкамі ем, так люблю, а тут апошняе намазала — і шлэп...

— Верхам уніз?..

— А то як... У блядзей усё так...

— Што ты на сябе нагаворваеш?.. Якая ты блядзь?.. Ты мужу хоць раз здрадзіла?..

— Ні разу... Не выйшла...

— Ну-у во-о... А туды ж, у блядзі... Заслугі нейкія трэба мець.

— Як у цябе?..

— Маіх табе не здабыць...

— І цяпер ты камандзір?..

Не абы якая дзяўчынка... Прасцей, чым Лі-Лі, чым Каміла, але не простая... Ды просценькіх па нашым часе — пашукаць...

— Больш, чым камандзір... Секс-гералісімус...

— Хто-хто?..

— Дачка мая лічыць, што я вярхоўны сексуальны настаўнік... Секс-гуру...

— У цябе і дачка ёсць?..

— І сын... Яму шаснаццаць.

— А ёй колькі?.. Ці хочаш, угадаю?..

— Ужо ўгадала...

— Дваццаць?

— Дваццаць...

— Абставіўся ты... А як дачка можа лічыць, што ты секс-гуру?..

— Па кітайскай філасофіі...

— Пры чым тут філасофія?.. Ты ж не спіш з ёй?.. Хоць я і пра такое чула...

Я таксама пра такое чуў... Віно змешвалася ўва мне з каньяком, падвясельвала, вызваляла і ад болю ў скронях, і ад усяго вызваляла, і ўжо дробязнай, смешнай здавалася толькі што расказаная, насамрэч дзіцячая, гісторыя — знайшоў што расказваць, з чаго гэта мяне пацягнула? — і малады, інтымна прыглушаны голас жаночы, сама прысутнасць жанчыны, хай за дзвярыма, але гэткімі тонкімі, што чуваць дыханне, плаўна зносілі мяне да таго, для чаго я, можа — няхай сабе бляддзю — і на пляцоўцы гэтай лесвічнай, начной, цёмнай, і ў непрасветным, бляцкім свеце гэтым з’явіўся, дзеля чаго, не шукаючы — лёсам, выпадкам — знайшоў Лі-Лі, толькі пра Лі-Лі больш ні слова, ні слова, не трэба болей пра Лі-Лі...