Каралёў. I ўсё. Гэта (паказвае на канверт) раздасі лабаранткам за паслугі. А хочаш, купі для іх новы мікраскоп.

Лена. Там хопіць на мікраскоп?

Каралёў. Хопіць. Ну? I ў чым тут крымінал? Запэўніваю, што ўласнікі гэтых крывей жывыя і здаровыя.

Лена. Навошта гэта вам?

Каралёў. Я пісьменнік. Пішу дэтэктывы. Распрацоўваю адзін сюжэт. Хачу, каб усё ў ім было праўдападобным.

Лена. Ну добра, зайдзіце дні праз тры, ці лепш пакіньце тэлефон, я вам пазваню…

Зумер.

Даруйце, мне ў палату трэба… (Выходзіць.)

Каралёў накіроўваецца да выхаду і сутыкаецца з Юляй.

Юля. На вуліцы надзвычай холадна…

Каралёў. Так…

Юля. Затое на небе зорак багата…

Каралёў. Так…

Юля. I ўсе буйныя-буйныя… I мігцяць.

Каралёў. Так…

Юля. I яшчэ. Адзін мой выпадковы знаёмы ў бары, калі я сказала яму, што кахаю цябе дванаццаць гадоў… Прасіў перадаць табе, што ты ўрод…

Каралёў. Я з ім згодны. (Абдымае яе.) Я сапраўды ўрод…

Дом Каралёва. Ноч. Ціхая музыка. Юля і Каралёў у павольным танцы.

Юля. Дзякую табе…

Каралёў. За што?

Юля. За тое, што я кахаю цябе…

Каралёў. Даруй, я не ведаю, што ў такіх выпадках гаварыць трэба…

Юля. I не гавары нічога…

Каралёў. Хочаш шампанскага?

Юля. Баюся.

Каралёў. Чаго?

Юля. У мяне і так усё кружыцца. Я абамлею…

Каралёў. Ну і на здароўе… У мяне нашатырны спірт ёсць…

Юля. Давай.

Каралёў. Нашатырны спірт?

Юля. Шампанскае.

Каралёў. Зараз…

Юля. Можна я прылягу?

Каралёў. Канечне, канечне… Што ж ты слабенькая такая? Можа есці хочаш?

Юля. Не, дзякуй… (Прылягла на край ложка.) Ой, сапраўды зоркі! А адна рухаецца нават…

Каралёў. Гэта самалёт…

Юля. А чаму не чутно?

Каралёў. Высока…

Юля. А можа спадарожнік?

Каралёў. Можа… Лёд пакласці?

Юля. Як хочаш… Якая я шчаслівая… Палову свайго жыцця не жыла, а ляцела… Што б ні здарылася, што б ні накаціла… варта было толькі ўспомніць пра цябе — усё! Усе праблемы радасцю рабіліся… (Смяецца.) Калі ў час путчу цябе арыштавалі, я хацела на плошчы абліць сябе бензінам і падпаліць.

Каралёў. Прыпадачная!

Юля. Калі ты недзе заявіў, што не прызнаеш Бога, цэлы дзень стаяла ў царкве на каленях і маліла, каб Ён дараваў табе… А калі цябе паклалі на аперацыю — ледзь з глузду не з’ехала…

Каралёў. Юля, мілая, у мяне ніколі нічога падобнага не было… Пашкадуй… Памаўчы… Мая псіхіка не вытрымлівае. Я заплакаць магу…

Юля. Такой бяды…

Каралёў. Колькі памятаю сябе — я быў адзін… У мяне адсутнічае, паталагічна адсутнічае пачуццё натоўпу… Мне ў ім млосна. Натоўп — гэта жывы і да нейкай ступені разумны арганізм… Ён адчувае гэта і ненавідзіць мяне. Я заўсёды хацеў любіць, а ад мяне шарахаліся, як ад заразнага… А калі спрабавалі любіць мяне, дык абавязкова за нешта. Тады я шарахаўся, бо адразу ж адчуваў гэта… Я праклінаў сябе за гэта, я люта зайздросціў тым, хто бачыць тое, што хоча бачыць, і не заўважае таго, чаго не трэба…

Юля. Мы шампанскае піць будзем?

Каралёў. A-а, даруй… Табе не цікава?

Юля. Я цябе кахаю, дурненькі…

Каралёў. За цябе…

Юля. А я за цябе…

Каралёў. У гэтым доме столькі перабывала людзей, а, здаецца, не было ніводнага чалавека і ніводнай жанчыны…

Юля. Ты проста з маленства заўсёды абараняўся. Гэта ўжо ўвайшло не толькі ў звычку, а і ў характер. На цябе ніхто і не думае нападаць, а ты ўсё адно абараняешся… Як ты яшчэ толькі трымаешся? Ты ўжо павінны быў усё сваё здароўе на гэта пакласці…