Ягамосць
вернуться

Сыс Анатоль
Шрифт:

У Сафіі крыж чырвоны

Ён не змог, таму й не схлусіў пра наш век вар'яцкі, і брыдуць па Беларусі цэрквы, як жабрачкі, а наперадзе Сафія — у грудзёх-варганах сэрца Маці Боскай гіне у крывавых ранах, а нам музыкай здаецца плач яе хаўтурны, а ў варганах стогне сэрца, трубы, быццам струны. Так брыдуць па Беларусі за Сафіяй сёстры, ды лятуць з бязвер'я гусі на крыж яе гостры.

Беларусь мая, мая магіла…

Беларусь мая, мая магіла... I калі вясёлкай над труной вып'е кроў да кроплі з маіх жылаў, Беларусь, накрый мяне зямлёй. Не, счакай, яшчэ аддам я вочы сваёй здані, каб мая душа не зблудзіла на чужыну ўночы, каб між намі не лягла мяжа. Беларусь мая, мая магіла, з бел-чырвона-белага радна ці кашулю мне на смерць пашыла? Беларусь мая, мая магіла, ты ж адна ў мяне, як ёсць адна.

У кніжцы маёй безыменнай…

У кніжцы маёй безыменнай, над вершам маім безназоўным, на белай як снег паперы сузор'е ўзышло з трох зорак — трынаццатым знакам сэрца. Ды я з той пары самотны, начамі сачу за небам — у пыле нямых сузор'яў там з лукам Стралец блукае.

Замова ад Курапат

дзедавы жорны чорны — матчын парог-абярог вырасці з маіх ног стаміўся я ад дарог Пан Бог іх прайсці не змог хоць кажуць душу ўбярог ды крыжам ля Менску злёг

Я яшчэ не попел…

я яшчэ не попел і не прысак пакахай мяне такім як ёсць — ў боскіх іскрах і ў шампанскіх пырсках Ягамосць!

Рэабілітацыя

чорныя чорныя як з каміноў сумныя сумныя як з таго свету сорак гадоў — без'языкіх званоў — стогнам вярнулі натхненне паэту

Распаўзліся маланкі па лесе нябёсным…

Распаўзліся маланкі па лесе нябёсным быццам ніткі чырвоныя з матчыных кроснаў а зямныя вужы паўзлязалі на дрэвы высока сёння свята прылёту апошняга іхняга Цмока і заціхлі вятрыскі ў вузлы завязаліся — Цмок загінуў. Вужы з вершалінаў на дол пакідаліся.

Мы — чарада самотных птахаў…

Мы—чарада самотных птахаў, над намі зорныя крыжы, за намі вісельні ды плахі ды ўслед шпурнутыя глыжы, за намі веды валунамі грымяць этапамі бацькоў, няма жывой душы за намі, нат з плах залевы змылі кроў. Чырвоны Зніч над Белай Вежай. Гудзе ў здагадках стольны Менск, а мы ў нябёсах крэслім межы — вяртаем Вільню, Пскоў, Смаленск... Мы — чарада самотных птахаў у атачэнні груганоў, Дняпро нясе ад Маці-Плахі ў чужое мора нашу кроў.

Як той сабака

Як той сабака, я шукаю схову — сканаць у ім, каб шкельцы гострых слёз спаўзлі з вачніц, нібы з асвіных гнёзд, на вусны і з крывёй збудзілі мову. Няхай, хоць перад смерцю, я пачую — што кроў мая раскажа пра мяне?.. Ды гэтай ноччу смерць хай абміне, і, бы ў труне, я ў схове заначую, як той сабака... Я пагібель чую.

Беларусі

Хто з пяром, хто з паходняй, хто з посахам свет знайшоў, а я — з гострым нажом, о сівая мая, о боская, згвалтаваная, мая босая, мая голая пад дажджом. А ты думала, а ты й думай так, што твой родны сын не зладзей, таму й носіць нож, бо рабіць мастак скрыпкі знатныя для людзей. О сівая мая, о боская, хаця сэрца сніць гостры нож, ад цябе адной не адрокся я — у нагох тваіх — медны грош, але прыйдзе ноч дужа зорная, тваёй спраўджанай слязой, а мая душа будзе чорная, небяспечная, як лязо. Яе ўгледзіш ты, я цябе прашу, я па-воўчаму буду выць: не ідзі ўначы па маю душу, бо тагды і мне больш не жыць.